«АСТА НАВОИЙНИ ЎҚИЙМИ…»

 
АСТА НАВОИЙНИ ЎҚИЙМИ,
Мен бошингда, бағрим, шивирлаб?
Ёки ўзим шеърлар тўқийми?
Йўқ! Қоғозга тўкилмади қалб,
Қалб баёни шунча қийинми?!
 
 
Уйқу бўлмас менга бу тун ҳам,
Тонгни кутиб олурман ҳали.
Бир илтижо кўзинг юм, санам,
Бас энди сеҳр этмоқ, гўзалим,
Уйқу бўлмас менга бу тун ҳам.
 
 
Наҳот, уйқу этгуси маҳрум
Гўзал хаёл ила оқмоқдан.
Оташ нигоҳ, оташ табассум,
Мени армон сари боқмоқдан,
Наҳот, уйқу этгуси маҳрум.
 
 
Ухламайман гар сен уйқуда,
Сен уйқуда мен уйғоқ танҳо.
Ойдин кеча. Ойми парқуда
Ётган, ёки сенми, дилрабо?!
Ухлолмайман гар сен уйқуда.
 

«ЎНАР ГУЛЛАР, ЯШНАР ВА ТОЛАР…»

 
ЎНАР ГУЛЛАР, ЯШНАР ВА ТОЛАР,
Неки бордир иқлимда.
Лекин ижод меҳнати қолар,
Толиш билмай ақлимда.
 
 
Эзгу туйғу маскани, юрак,
Ёнғин янглиғ ёнғил сен.
Менга илҳом осмони керак,
Ёмғир янглиғ ёғил сен.
 

«ОНА, МЕНИ УЙҒОТ САҲАР…»

 
ОНА, МЕНИ УЙҒОТ САҲАР,
Уйғот кўзим кўрсин жаҳон.
Поёни йўқ ўз йўлим бор,
Ҳали бордир улкан довон,
Она, мени уйғот саҳар.
 
 
Кечирма гар тояр бўлсам,
Ахир бир кун оғир йўлда,
Сабр-тоқат косам тўлса
Ва қолмаса куч ҳам қўлда:
Йўқ! Кечирма тояр бўлсам.
 
 
Ҳеч чекмайсан, уят, изо,
Сенга ваъдам – элга ваъдам,
Сен норизо – эл норизо,
Рози бўлсин азиз Ватан,
Саҳар уйғот, онаизор.
 

«КИМ БИЛАДИ ОРЗУ ВА ХАЁЛ…»

 
КИМ БИЛАДИ ОРЗУ ВА ХАЁЛ,
Балки хазон бўлар узлатда.
Ким билади иқбол, эҳтимол,
Жилва қилар бир кун қисматда.
 
 
Ким билади сокит, бедаво,
Кечармикин кунларим маним?!
Шундай эса керакмас ҳаёт,
Яхшироқдир минг бор ўлганим.
 

«СЕНСИЗ КЎКДА МОҲИТОБ…»

 
СЕНСИЗ КЎКДА МОҲИТОБ,
Сенсиз минг юлдуз уйғоқ,
Бу тун шамол ҳам увлоқ,
Қани, деб этар хитоб.
 
 
Қани у, деб жилдирар,
Гулзор томон оққан сув.
 
 
  Кўз ёши тиниқ, оҳу,
  Гул баргида милтирар.
 
 
  Сира ўчмайди чироқ,
  Уйқу келмайди ахир.
  Айрилиқ бунча оғир,
  Айрилиқ бунча йироқ…
 
 
  Танҳо тағин бугун ҳам,
  Хаёлингни ўпаман.
  Ухла, мен-да ётаман,
  Ухла, хайрли оқшом.
 

АЛЛА

 
Йўқ деб ота ва онам,
Куйма, ҳаммаси ўзим.
Қўғирчоқ, ухла энди,
Кўрар кўзим, оҳ, қўзим,
                 Алла-ё, алла.
 
 
Тинг… тинг… ёмғир ёғар, тин,
Кеча шундай зимистон –
Чунки ухлаш керак тун,
Олам кўрпаси осмон,
                 Алла-ё, алла.
 
 
Индамайсан сира ҳам,
Йиғламайсан сен доим,
Ухлагин ювош болам,
Кимдир келар… Жим, ойим,
                 Алла-ё, алла.
 
 
Оҳиста ётур бу чоқ
Ва қиз юмади кўзин.
Уйғоқ эди қўғирчоқ,
Ухлаб қолди қиз ўзи,
                 Алла-ё, алла.
 

«ЭЛТАР ДЎСТУ ЁР…»

 
ЭЛТАР ДЎСТУ ЁР,
Аста мотамдор,
Уни тупроққа
                     Кўмишга.
 
 
Нимадир ёдгор
Қолдирмаса гар,
Ҳукм – унутмоққа
                     Кўнишга.
 
 
Шамол кезади,
Юрак эзади,
Бу ғамгин забон
           Асабий.
 
 
У на безади,
На-да сезади,
Йўқ энди ўғлон
           Абадий…
 

«ЎЗ ЎТИМГА ЎЗИМ ҚОВРИЛАЙ…»

 
ЎЗ ЎТИМГА ЎЗИМ ҚОВРИЛАЙ,
Қўй, кечирма, авф этдим дема,
Тупроқ каби кўкка соврилай.
 
 
Ойлар ўтар, йиллар… бир замон,
Сен гуноҳим эслаган дамда
Мангу тамом бўламан, инон.
 
 
Бу гуноҳим фақат кечма сен,
Аччиқ-аччиқ кўз ёши қилай –
Бу дунёдан ҳеч ким кечмасин.
 

«РИЁКОР ТУШ ВА ҒАДДОР ТУШ…»

 
РИЁКОР ТУШ ВА ҒАДДОР ТУШ:
Танҳо армон кетмиш ташлаб,
Юрак ғашлаб, кўзим ёшлаб.
Уйғондим-у, бўлдим беҳуш,
Риёкор туш ва ғаддор туш.
 
 
Ажойиб туш, ғаройиб туш,
Яшай олмас эмиш нигор
Менсиз – ёруғ жаҳони тор.
Уйғондим-у, бўлдим беҳуш,
Ажойиб туш, ғаройиб туш.
 

«ЖОН ОЛГУЧИ МУСИҚИЙ ОҚАР…»

 
ЖОН ОЛГУЧИ МУСИҚИЙ ОҚАР,
      Изтиробда Лист.
Ёнган қалбни у яна ёқар,
      Туғён этар ҳис,
      Унга жўр ёмғир.
 
 
Йиғлар осмон ва маржон ёши
      Томар ойнага.
Сен келмасанг – агар Қуёши
                Кулар Ой нега?
               Айрилиқ оғир.
 

МАРВАРИДА

Ташвиш ҳам сулув.

Зулфия

1.

 
Сени бемор деб айтди, оҳ,
Бу сўз заъфар, бу сўз қаро.
Оҳ, дил озор, оҳ, дил сиёҳ,
Дил йиғлади мотамсаро.
 
 
Сени бемор деб айтди, оҳ,
Кўк ғазабнок, ҳам зимистон.
Ногоҳ чақмоқ чақди, бироқ
Алангада куяр жаҳон.
 
 
Сени бемор деб айтди, оҳ,
Шамол йиғлар ва солгай ув.
Моҳтоб юзи хаста ва оқ,
Унда ғаш ва унда қўрқув.
 
 
Сени бемор деб айтди, оҳ,
Ул хотиржам.
Марваридам…
 

2.

 
Ул шоир кўз ёши шеър бўлиб оқди,
                                                            Шеър бўлиб оқди.
Булутдан узилган ҳар дона ёмғир,
                                                            Ҳар дона ёмғир,
Кўк сафсар гул узра марварид тақди,
                                                            Бош эгди оғир…
 

«МАЙЛИ, ЙИҒЛА, ЙИҒЛА ВА ЛЕКИН…»

 
МАЙЛИ, ЙИҒЛА, ЙИҒЛА ВА ЛЕКИН
Абад видо бўлса қайғуда.
Дейдиларки, кўз ёши эркин
Оқса, қайғу эрир йиғида.
 
 
Майли, йиғла, йиғла ва лекин
Маржон-маржон севинч ёши тўк.
Баҳор йўқдир ва хароб экин
Баъзан шундай йиғламаса кўк.
 

АЛЛА

Бувимга

 
Тунда келдим узоқ сафардан,
Кўзларингда марварид –
Ёш интизор кунлар эҳсони –
Меҳр бозоридан харид.
Ухла, алла айтай қошингда.
 
 
Куйиб суйган кунларинг ҳаққи.
Ширин ҳаётим садқа.
Уйғоқ ўтган тунларинг ҳаққи,
Шеърим – бисотим садқа,
Ухла, алла айтай қошингда.
 
 
Она, садқа жону жаҳоним,
Бахтим, жоним, соғ бўлсанг.
Бўлсанг меҳринг ила офтоб,
Буюкликда тоғ бўлсанг,
Ухла, алла айтай қошингда.
 
 
Оқ сутингни оқлай, оҳ, она,
Олтин сочай бошингга,
Арзимасман илиқ табассум,
Томчи қайноқ ёшингга,
Ухла, алла айтай қошингда.
 
 
Мен ухласам сен ухлагансан,
Йиғлагансан – йиғласам.
Мен кулганда сен ҳам кулгансан,
Ўйнагансан – ўйнасам,
Ухла, алла айтай қошингда.
 
 
Тунда келдим узоқ сафардан,
Соғиниб келди ўғил.
Ухла, алла айтай қошингда,
Мен бедор, сен ухлағил,
Ухла, алла айтай қошингда.
 

«КИМ БИЛАДИ ОРЗУ ВА ХАЁЛ…»

 
КИМ БИЛАДИ ОРЗУ ВА ХАЁЛ
Балки хазон бўлар узлатда.
Ким билади иқбол, эҳтимол,
Жилва қилар бир кун қисматда.
 
 
Ким билади сокин, бедаво
Жимгина кечарми ҳаётим.
Жимгина кечарми бенаво,
Яна синган каби қанотим.
 
 
  Оппоқ ойдин йўлим бегумон,
  Мен бир мурват, тафаккур – само,
  Хазон бўлса гар орзу – армон,
  Фақат ўзим сабабкор танҳо.
 
 
  Майли, ташвиш билан йилу ой,
  Кеча-кундуз ва ҳар бир соат
  Ўтса ўтсин лекин, ҳойнаҳой,
  Инон, бўлмас асло бемеҳнат.
 
 
  Ишонсалар, сени севсалар,
  Келгуси бор буни десалар,
  Билмай нима ўзи тақозо,
  Оҳ, ишонч бу энг олий жазо.
 

«ЛАГАНБАРДОР ЭМАСМАН…»

 
ЛАГАНБАРДОР ЭМАСМАН,
Ёқтирмайман хушомадни.
Ҳар кимга ҳам букмайман
Мағрур қоматни.
Лекин биламанки,
Сен елкада кўтарган
Бу жаҳон ғами оғир.
Милёнларнинг кўзи бўлсанг сен,
Милёнларнинг сўзи бўлсанг сен,
Мақтамай нега,
Нега осмонларга кўтармай ахир?!.
 
 
Лаганбардор эмасман,
Хушомадни ёқтирмас кўнглим.
Ҳамдард дўстим,
Меҳрибон отам,
Лекин қошингда бу кун
Виждон буюрганин ёяман,
Яхши фарзанд каби
Жаҳонда бир зарра бўлиб мен ҳам
Таъзим ила қўяман
Юрак узра ўнг қўлим:
Ассалому алайкум!
 

«РИЁКОР КЎЗЛАРИНГГА…»

 
  РИЁКОР КЎЗЛАРИНГГА,
  Ҳамдард сўзларингга
  Зор эмасман,
  Илтифотинг ўзингга, ошнам.
  Сариқ чақа қадрим йўқ, аммо,
  Сени сариқ чақага ҳам
  Олмасман.
  Истасам ўзимни
  Тубан санай биламан,
 
 
Истасам сўзимни
Сайлай биламан.
Истасам дейманки;
Машҳури замонаман,
Назаримга илмайман лекин
Бу мулк, дунёни,
Гарчи мен девонаман…
 

«МЕН КЕЛГАНДА ХАСТА ЭДИ…»

 
МЕН КЕЛГАНДА ХАСТА ЭДИ
             Меҳрибон онам.
Лекин бошим силаб деди:
             Соғмисан, болам.
Онажоним ётар касал,
             Ва чўпдай ориқ.
Лекин дейди: ориқлабсан
             Уринма ортиқ.
Қолмиш сочи оппоқ бўлиб,
             Сезмайди ўзи.
Лекин ғамга қалби тўлиб,
             Узмайди кўзин…
 

«ЭҲТИМОЛ ТУШУНМАБСАН…»

 
ЭҲТИМОЛ ТУШУНМАБСАН
Мен айтмоқчи бўлган фикрни.
Телбароқ кўринаман.
Шундайми?!
Ва лекин,
Ўз кўзларингга ишонмайсан,
Жасорат кўрсатсам бир кун.
Катта кетма, демоқчисан,
Мийиқда кулиб қўйдинг ҳозир,
Лабингда порлади истеҳзо,
Юзларингда ачиниш рози.
Қойилмисан?
Сенда ўзгариш бўлсин учун
Мен нимадир этдим эҳсон.
Зинҳор,
Сен янги товушдан чўчима,
Қулоқ сола берма
Вазн ва қофияга,
Қўй, эски қанот билан учма!
Бас энди риё қилмоқ –
Бу ҳижо деб, бу туроқ деб
Осилмоқ қоидага.
Ғарб – отам менинг,
Шарқ – онам.
Банд этгандир бошимни
Жаҳон ва Инсон…
Ортиқ бўлмас қурол ҳаётда,
Ортиқ бўлмас қонун ҳам, инон.
Эҳтимол, тушунмайсан…
 

«ДЎСТИМ…»

 
ДЎСТИМ,
Сира бўлма ўзингдан рози,
Ғафлатда қолма бир замон,
Дўстларингнинг меҳри, эъзозин
Бир гап билан бир дақиқада
Ўн йилларда топган бахтингни
Ҳеч ажаб эмасдир этасан тамом.
Қолсин десанг ўша бахт, ўша эътибор
Етти ўлчаб бирни кес ҳар вақт
Айтар бўлган гапларингни,
Босар изингни таъқиб этиб бор –
Йўқ эса абадий эмас бахт.
 

«ЖАЛБ ЭТМАЙДИ, ЙЎҚ…»

 
ЖАЛБ ЭТМАЙДИ, ЙЎҚ,
Гўзал қизлар ногаҳон.
Ўғирлаб ҳам олмайди
Шу кўзларга беркинган
Муҳаббат оҳини.
Бойлик нима?!
Бойлик керак эмас бу замонда.
Инсон қадри-қиммати керак,
Жуда катта бойликдир
Агар мараз бўлмаса танда.
Ҳеч нарса қолдирмади
Менинг бой бобом.
Ҳеч нарса қолдирмасдан
Ўтди отам дунёдан.
Қолдирди ёлғиз алам.
Кўп йиғладик
Мен ва муштипар онам.
Ойлар мотам либосин
Йиғмадик.
Узун йиллар овутди,
Ғамгин кунлар эсда қолди-ю,
Лекин бахтиёр кечган
Йилларни мен унутдим.
Ҳозир эса сен пайдо бўлдинг,
Мени сен сева билдинг,
Тушундинг,
Чинга айлантирдинг
Тушимни.
Ишқ деб сақлаганим
Буюк меҳр сеники экан,
Сенга бахш этдим
Шу ёлғиз нарсани, эркам.
Оёғингга бошимни қўйиб,
Йиғлаб олай тоза
Тўйиб-тўйиб.
Сени топганим учун.
Кўз ёшимни тўкмай бироқ,
Бу кўз ёш тенгдур
Бир дунё дурга
Ва муҳаббатим каби тоза,
Шунинг учун тўкмайман
Мен уни ерга.