МУВАШШАҲ-РУБОИЙ

 
Ваъдаларга нечун ишонай ахир вафо бўлмаса,
Агар муҳаббат ёлқини вужудингда жо бўлмаса.
Фақат севмоқ-севилмоқнинг, эй Парфий, маъниси недир,
Оташи бўлмаса-ю юрагида, наво бўлмаса.
 

«ГУЛДАН ГУЛГА УЧИБ ЎТДИ…»

 
ГУЛДАН ГУЛГА УЧИБ ЎТДИ,
Лолаларга қўнди
                                               нафис гул.
Гулдай умри унинг битди,
Гул сингари сўнди
                                               нафис гул.
 

«ШАКЛСИЗ ХАЁЛ…»

 
ШАКЛСИЗ ХАЁЛ.
Ҳислар гўё
                                        дарё.
Ғир-ғир
шамол.
Ҳасрат каби япроқда
мудрар бир томчи ёмғир.
 

«ТАБИАТ КАФТИДА…»

 
ТАБИАТ КАФТИДА
                      Мен – одам,
Табиатга
айландим.
Тириклигимга ҳаёт деган
                                               белги тақдим.
Ҳаво бўлдим,
                      сув бўлиб оқдим,
Шалола сингари қуюлдим.
Тупроққа қўйилдим афтидан,
Яна қайта отдим одим
                      табиат кафтида,
                                               Мен – одам.
 

МУСИҚИЙ

 
Ўн икки қабатли сеҳрли бино
Қурилгандир ҳасрат ва бахт маҳрига.
Нафис сўз тугайди шеър тугар замон
Қулар юрак узра наво – сеҳргар.
 

«ЎН САККИЗ ЁШ – ПАРЧА ҲАЁТ…»

 
ЎН САККИЗ ЁШ – ПАРЧА ҲАЁТ.
Варақланар ўн саккиз ёш
Бир китоб сингари бошдан.
 
 
Афсусларга ким берар дош,
Ўн саккиз минг хаёл бошда,
Кўзларимда ўн саккиз ёш.
 
 
Ўн саккиз ёш – парча ҳаёт…
 

1959

«КЕЛ, ЭЙ МАҲБУБАМ…»

 
КЕЛ, ЭЙ МАҲБУБАМ,
Ташриф эт, гўзал.
Яшна қаршимда бу дам,
Йўлларингга зар.
 
 
Қора булутлар
Тўлмай уфққа.
Муҳаббатинг ўти-ла
Порла, маъшуқам.
 
 
Севгилим, сўйла,
Жавоб бер, қўзим,
Қаердасан гул ила,
Қоши қундузим?
 
 
О, дилрабо, қайт,
Рашк этсин баҳор.
Севги қўшиғини айт,
Қалбим, марҳабо!
 

БАҒИШЛОВ

Дўстим Н…га

 
 Созим учиб бориб ёнингга,
 Кечир бир дақиқа этар банд.
 Таниш ўша товушим Сенга,
 Ёқмаса ҳам, эҳтимол, гарчанд.
 
 
 Гул-чечаклар териб тутмадим.
 (Сен бошқача тушунма буни! )
 Далаларда йўқ экан, дўстим,
 Ма, ожиз шеър – қабул эт шуни.
 
 
 Мен дўстликнинг ҳайкалига деб,
 Ҳурмат, садоқатга деб эваз.
 Қизил гап, сўзларга бердим зеб,
 Олиб қочди ногаҳон Пегас…
 
 
 Ҳайҳот! Мозий излари хира,
 Юм-юм йиғлар шеър аҳллари,
 Дор остига борар Нодира –
 Одамзоднинг шер ақллари.
 
 
Сен келасан эсимга шу пайт,
Илҳом кулган дўстим – бебаҳо.
Юксак фикрларга тўла байт,
Тутқизасан қўлимга гоҳо.
 
 
Вайсаб қолсам кечир, сен ёлғиз,
Хаёлпараст эмасман, зотан.
Романтиклар – сонсиз-саноқсиз –
Шоирларга тўладир Ватан!
 

«ОДДИЙ УМРИМ: СЕВАМАН ШОДЛИКЛАРНИ, ҚАЙҒУНИ…»

 
ОДДИЙ УМРИМ: СЕВАМАН ШОДЛИКЛАРНИ, ҚАЙҒУНИ,
Ва ширин ўй-хаёллар тарк этганда уйқуни.
Ишонинг: истамайман бошимга қўнсин шуҳрат,
Хоҳлайман: тинч ва мазмундор бўлсин ҳар вақт.
 

«…ГА…»

 
                 …ГА
Гўё яшнаб, порпираб ёнган,
Ва бир маҳал сўниб қолган шам…
Йўқ, йўқ, юрак у томон чопмас
Хаёлимга учиб келмас ҳам!
 
 
Сиз қаршимда гулгун намоён,
Тағин ишқдан тутқизиб "гултож",
Нега қалбим тинчгина ором
Уйқусига излайсиз илож?
 
 
Нима ўтган бўлса умримда,
Бари рўё ва бетасалло.
Бахтиёрман: мағрур, паришон
Барча ўйдан олисда танҳо.
 
 
Содда онам ўз орзусида
Шошиб-пишиб кўраркан тадбир,
Лекин бедор тушкун руҳимга
Барвақт оғу қуймади тақдир.
 
 
Уйғонарми мангулик уйқу? –
Эсга солманг, ҳайҳот, у дамни,
Унутай мен, хунук муаммо
Бағишлаган ўша одамни.
 
 
О, сўзламанг, унутай, дўстим,
Кечмиш ҳаётим иллатини…
Инсон ишқи, дунё бахш этган –
Ва ҳайвоний муҳаббатини.
 

ЁMҒИРЛИ ТУНДА

 
Кутаман-у, қуршар ҳаяжон,
Бошимга минг фикр қуйилар.
Гўё ирмоқ жилдирашлари
Мунгли қўшиқ каби туюлар.
 
 
Ҳам гулдираб-гулдираб ғамгин,
Фиғон чекар кўклам товуши,
Шитир-шитир ёмғир савайди,
Кўзёшларга тўлар ҳовучим.
 
 
Мен ҳамон кутаман, эгним ҳўл,
Аммо сендан бўлмади дарак.
Оҳ! Сен келсанг олам яшнарди,
Ва ўзга ҳис этарди юрак.
 

«КУНИ БЎЙИ МЕН БИЛАН КЕЗИБ…»

 
КУНИ БЎЙИ МЕН БИЛАН КЕЗИБ,
Қуёш уйқуга кетгунча,
Мен ўйлайман Сени, азизим,
Ўйинг билан соатлар кечар.
 
 
Қуйилади оқшом ҳам аста,
Юлдузларга кўмилар борлиқ.
Энди лекин нигоҳинг истаб,
Ва дарбадар эмасман ортиқ.
 
 
Чунки ўзинг келдинг ёнимга,
Тим қора сочларингни ёзиб,
Оппоқ нурли қўлларинг ила
Юрагимга ишқингни ёзиб…
 

Т. ОХУНГА

 
Мой друг, отчизне посвятим,
Души прекрасные порывы!
 

А. Пушкин

 
Эҳтирослар чашмаси лим-лим,
Умидларим порлоқ ва дилдор.
Кечган йиллар – улуғ муаллим,
Тупроғингни ўпаман, диёр.
 
 
Ўйинқароқ кунлар эсимда,
Гул тақдирга муяссар, беғам.
Болалигим ўтди бир зумда,
Қайтарилмас энди сира ҳам.
 
 
Азиз дўстим, ғам чекмоқ нечун,
Умр бекор ўтмоқда, дея.
Фарзандликнинг муроди учун
Ишон, нурли келажак ҳадя.
 
 
Ҳайкал қуриб ёшлигимизга,
Чечакларга буркаб бегумон,
Эт беғубор дўстлигимизга
Муҳаббату сафо армуғон.
 
 
Иштиёқида ҳур Ватанимиз
Юрагимиз олсин аланга.
Майли, фидо бўлсин танимиз,
Олий истак бари Онага.
 

«НОЗЛИ ШАББОДА ЖЎШАР…»

 
НОЗЛИ ШАББОДА ЖЎШАР,
Олгач тотли исини
Шўх арига боғлардан.
 
 
Ширин хаёлга ўхшар,
Гулларнинг севгисини
Келтирмиш у ёқлардан.
 
 
Ошиқ гўзали сари
Учиб водийдан ўтар –
Шаббода най чаларди.
 
 
“Хуш келдинг, Асалари!”
Маҳбуби шароб тутар
Заррин қадаҳчаларда.
 

ЮЛДУЗ

 
Бўлармикин орзуларга чек,
Шу қисматми содда юракда?!
Мудом порлар тун юлдузи тек,
Ширин умид янглиғ юксакда.
 
 
Нигоҳини кўрарки оқшом,
Фазоларда – осмон кўксида,
Деразамдан тутиб олтин жом,
Гўё дейди: – Ўғлон, ўксима!
 
 
Юрагимга сирдош ва ошна,
Унга маълум ғаму андуҳим.
Термуларкан, мен бедор ташна
Бир тасалли топади руҳим.
 
 
Оҳ, олисда юлдузим ҳарчанд,
Лекин тимсол этмиш эзгу дард.
Порла, буюк умидим ёрқин,
Кўзларимга хаёлдек яқин.
 

«ЭСЛАЙМАН МУЛОЙИМ ТАБАССУМИНГНИ…»

 
ЭСЛАЙМАН МУЛОЙИМ ТАБАССУМИНГНИ,
Жимжит оқшом эди дилрабо, ойдин.
Бахтиёрлик ҳадя этган зумингни.
Ширин ҳаяжон-ла сени суйгандим,
Вужудимда ажиб туйғу туйгандим,
       У тунни қайтариб бўлсайди,
                                                                                Бўлсайди.
 
 
Ёнган нигоҳингга термуламан лол,
Уятдан кўзларим телба ва дайди,
Нега? Латофатли ўша суюм ҳол
Ўчмас мангуликка юраккинамдан,
Бир соний холимас тилаккинамдан.
       У олтин ишқ муҳри бўсайди,
                                                        Бўсайди.
 

СЕВГИ ЁШИ

Бувимга

 
Иссиқ оғушига чорлайди мени,
Кўксига муҳаббат тўлдирган олам.
Соғиндим меҳрибон қарашларингни,
Самимий порлаган нигоҳинг, онам.
 
 
Хаёлда расмингни чизаман шу пайт,
Худди ёнгинамда кўраман аён.
Сен шивирлаб дейсан: – Ўғлим, тезроқ қайт!
Товушинг тинглайман азиз ва бийрон.
 
 
Визиллаб кузакнинг шамоли тентир,
Муздек нафас ила юзим чимчилар.
Совуқ ҳам соғинчдан титрайман дир-дир,
Севги ёши кўзларимдан томчилар…
 

НАВОИЙ ҒАЗАЛИГА МУХАММАС

 
Дейин хаёлинг-ла кечурда ҳаёт,
Латиф рухсораси – ширин хаёлот,
Ҳарчанд сасим қулоғингга етмас бот,
Унутмагилки, то ҳажр етти бедод,
Мени бир нома бирла қилмадинг ёд.
 
 
Сен раволар кўриб жунунлик дамин,
Фурқатингда хаста кўзларим намин
Фарёдеки, оқизмишсан, аё нозанин,
Кўнгул ёд этмасингдин бўлса ғамгин
Вале руҳум эрур ёдинг била шод.
 
 
Бир илтифот бирла ташла нигоҳинг,
Оллоҳ-оллоҳ, йўқдурур шарпа, оқинг,
Мунча йироқ юлдуз янглиғ чироқинг,
Бузуғ жисмим уйин йиқди фироқинг,
Бу уйда кўп бузуғлиғ қилди бунёд.
 
 
Ул филмасал саҳрои дашт этарга,
Дайдию хор, девонаваш этарга,
Ишқ аро ўзни яккаш этарга,
Қул ўлди сарв то гулгашт этарга,
Қадинг базми тарабдин қўпди озод.
 
 
Одамлардан нарида ошён қурган,
Чорасизлиғ отини ҳар ёна сурган,
Ошиқлар тумморида ёна турган,
Мани гаҳ дашту гаҳ тоғ узра кўрган,
Тирилмиш соғинур Мажнуну Фарҳод.
 
 
Соқий, ҳориганман, бемадор илким,
Не ишқда фарёдлар демамиш тилким,
Не офат армуғонлар этти улким,
Кўнгилни май ила маъмур қилким,
Хумори давр они қўймас обод.
 
 
Балолар Парфининг бошиға урди,
Девоналиғ ичу тошиға урди,
Май тўла косани лаболаб сўрди,
Навоий телба бўлган чоғда кўрди,
Пари бирла ани соғинди ҳамдод.
 

«ШЕЪРИМ БЕФУСУН –…»

 
ШЕЪРИМ БЕФУСУН –
Чақноқ баҳор, ишқона диёр,
Ошиқ сари ва суюм орзу,
Истаса лаблар беихтиёр.
 
 
    Шеърим бефусун –
Шивир-шивир шаббода қисса
Сўйлаганда, таржимон бир зум,
Сен ранжима, зулфинг силаса.
 
 
      Шеърим бефусун –
Мудроқ кузак ўртаси яккаш,
Ёки бир қиш кечаси маҳзун
Эзганида қалбингни оташ.
 
 
               Шеърим бефусун –
   Агар ишонч, ёрқин тасалли
   Бахш этолса бахтим ёр бўлсин,
   Эътиборсиз ёинки!?. Майли…
 

КУНДАЛИК

Оқар дарё, оқади замон.

М. Ойбек

1

 
Ярим кеча, мен севган фурсат,
Миллион кўзи билан боқар кўк.
Такрор қўлда паришон Блок;
Энг даҳшатли, энг ширин қисмат,
Муҳаббатдан машъум ҳикоя,
Иффатини йўқотган боя
Қиз ҳақида ё ихлос билан
Қўйиб madame оёғига бош,
Севги изҳор этади ювош,
Оловли шеър, эҳтирос билан.
 
 
Бас! Кундалик ёзмоғим керак:
Оппоқ. Оппоқ. Тонгда ёққан қор,
Мен шаҳарга кетдим бемадор,
Бир навъ ишдан билгани дарак.
Учраб қолди Неъматжон жўрам,
Ундан-бундан гаплашиб бироз
Турган эдик. Қаршимда N. ҳам,
Салом-алик қилишдик холос.
Сўнг учради қадим ҳамтовоқ,
Фисқу фужур бошлаб юборди,
Рост-ёлғонни бир-бирга қорди,
Аччиққина сўз айтди аҳмоқ…
 

2

 
Эрталабдан бошим зирқирар,
Ғувиллайди қулоғим чунон.
Нонуштада бир тишлам ҳам нон
Ҳеч ўтмади. Томоқ ҳирқирар.
 
 
Кеча S. V. ашъорини ман
Олиб келган эдим шаҳардан.
Гарчи баъзи шеърлари равон,
Замонага туйғун нафаси
Ҳаёт, севги мадҳи кўп бийрон
Ва Хайёмдан бир таржимаси.
Мафтунмасман умуман унга.
Йўқлигидир китобда холос,
Балки ўйчан Брюсовга хос
Файласуфий чуқур тушунча.
 
 
Абдуллажон ёрига атаб,
Мувашшаҳлар тизди, не ажаб.
Жимжит, жимжит ухлайди олам,
Икки уйқу урди бувим ҳам.
 
 
Ой булутлар аро чекинар,
Уйғоқ соат тинмай чиқиллар…