«БАХТИЁР ҲАЁТИМДА…»

 
БАХТИЁР ҲАЁТИМДА
Шодлик барқ уриб кулсин.
Бошланғич варағимдан
Севинчлар сўзлаб турсин: –
“Гулларга ўранаман,
Бахтиёрлик одатим.
Куламан, қувонаман
Ҳар минут, ҳар соатим”.
 

ТУН

 
Қора туман ёзиб қанотин,
Яйловларга тушди қоронғу.
Ёзаяпман, ўлтириб мен тин,
Ўйларимни босган бир қайғу.
 
 
Фақат тунда бўламан хушҳол,
Хаёлимни сенга этиб банд.
Кулганда ой, эсганда шамол,
Гўё тунда қуршаб олур бахт.
 
 
Оҳ, дилбар! Севмассан наҳот,
Сўзларингга эдим-ку муштоқ.
(Мен) севаман, севаман бедод,
Сенинг севгинг қалбимда чақмоқ.
 
 
Мен севаман, лекин жиноят,
Чақмоқ кўзинг ўткирдир чунон.
Хаёлларим сўнгсиз ниҳоят,
Кўзларимга сенсан ҳукмрон.
 
 
Ўйимда сен – чақнаса юлдуз,
Ўйимда сен – кулганида ой.
Ўйимда сен – тушда ва ҳаргиз,
Ўйимда сен – куйлаганда сой.
 
 
Севгинг билан менман бахтиёр,
Ғазабингга бўлиб журъаткор…
 

ЖОНЛИ ГУЛ
(Капалакка)

 
Капалакжон, гулдан гулга уч,
Сени севар гулзорлар ва боғ.
Гуллар сенга ҳовуч ва ҳовуч,
Хоҳлаганча қилиб ол гулбоғ.
 
 
Қанотларинг бўёқли, рангдор,
Ялтирайсан сен олтинсимон.
 
 
 Сени кутди орзиқиб баҳор,
 Сени кутди гулзор ва инсон.
 
 
 Гулзор ичра уч энди қувноқ,
 Сендан жуда шод бўлар баҳор.
 Атрофингда ғунчаларга боқ,
 Эй, капалак – гўзал, беозор.
 
 
 Боққа керак бўлгандай булбул,
 Гулга ҳусн қўшасан сен ҳам.
 Биздек эркин яйра, жонли гул,
 Қувноқликни севасан сен ҳам.
 
 
 Бу ватаннинг гул баҳорида,
 Ўйна-ўйна, гўзал капалак.
 Болаларнинг кўнгил орида
 Сени севиш ягона истак.
 

БАҲОРДА

 
Далалар кўркам,
Бўлганда кўклам.
Гуллар очилган,
Ҳар ён сочилган.
 
 
Ажойиб баҳор,
Нафас ол наҳор.
Гўзал мутлақо,
Ўхшашсиз асло.
 
 
Қалдирғоч, учинг,
Ҳавони қучинг.
Сизга кенг фазо,
Сизга жон фидо.
 
 
Эсингиз, шамол,
Ўйнаб бемалол.
Силкинсин гулзор,
Аста беозор.
 
 
Келинг, капалак,
Қанот қоқарак.
Сизга боғ, гулзор,
Кўм-кўк бедазор.
 
 
Далалар кўркам,
Ажойиб кўклам.
Гуллар терайлик,
Даврон сурайлик.
 

ЗАРҒАЛДОҚ

 
Ғазалхон қуш, сулув зарғалдоқ,
Ошён қуриб қарағайзорда
Куйлар эди чўзиқ, жарангдор…
 

А. Н. Радишчев

 
Бир сийрак ўрмонда даҳшат оралаб,
Кетиб борар эдим бахтиёр, қувноқ.
Ў! Кўрдим, қаршимда патларин ялаб,
Турибди олтиним – гўзал зарғалдоқ.
 
 
Қўзғолма, жонгинам, куйла, зарғалдоқ,
Сен азиз, сен гўзал, пок ва бегуноҳ.
Куйлайвер, куйлайвер, чиройлик ўртоқ,
Бошингга тушмагай мендан оҳу воҳ.
 
 
Жарангдор куйингни севаман чунон,
Хоҳласанг ёнимга туш, бўлай сирдош.
Титрама, титрама, сўзимга ишон,
Балки тушунмасдан турибсан ювош.
 
 
Севаман сап-сариқ олтин тўнингни,
Ҳам малҳам қалбимга куйинг жарангдор.
Бошимда учабер, куйла хушовоз,
Юракдан айтаман: бермайман озор.
 
 
Дўстгинам, дўстгинам, куйчи ғазалхон,
Сен зардек товландинг, номинг Зарғалдоқ.
Энтикиб-энтикиб куйлайсан пинҳон,
Афсус, тушунмайман не дерсан, ўртоқ.
 
 
Балки булутларда учаман, дерсан,
Балки мақтанчоқсан худди тож-хўроз,
Балки ғам-аламлар ичра йиғларсан,
Балки севгилингдан хафасан бироз.
 
 
Билмайман буларни, билмайман, эсиз,
Лек сендек дўст учун жуда ҳам шодман.
Ҳурматлайман сени, ардоқлаб ҳаргиз,
Танларда жон бўлса, токи ҳаётман.
 

ЮЛДУЗЛАРИМ

 
Тун қоронғусида осмон юзида,
Юлдузлар тўпига бўларкан мафтун,
Нозли дилрабонинг оташ кўзида,
Оташ лабларидан эшитаман ун:
“Мен сени севаман, сўзимга ишон,
Нега кўзларинг чақмоқ, ғазабкор,
Нега муҳаббатдан сенда йўқ нишон,
Нега у лабларинг пичирлар такрор?”
Янглишдинг, ўйларим хаёлий унлар,
Менинг ҳам гўзалим, илк севгилим бор.
Ўйлайман у ҳақда ўтириб тунлар,
Аммо уни сира кўрмайман дийдор.
Фақат у тунда бор кўринмас кундуз,
Ўткир нур тиллари ёқимли чароқ.
Менинг ошиқларим севгилим юлдуз,
Кундуз кунлари ҳам тамошо қил, боқ.
Кўрардинг, юраман ҳур боғлар аро,
Гўзал дарахтларни(нг) соясидаман.
Кўрардинг, бахтлигим, шодлигим аммо,
Энг паст кишиларнинг поясидаман.
 

ҚИШЛОҒИМ

 
Эрта тонгда мени соф нафас билан
Ҳур, кўркам қишлоғим бағрига олди.
Кўм-кўк дарахтларда шўх ҳавас билан,
Беғубор қалбимга ҳаяжон солди.
 
 
Кўраман: далалар яшнар қошимда,
Сахий нур қуёшда гўзал, жилвакор.
Кўраман: ҳур қушлар учар бошимда.,
Феруза осмонда эркин, ўйноқдор.
 
 
Бепоён далалар, қирларда ғўза,
Майин шабада-да ўйнар ва кулар.
Ғўзалар ораси – ариқлар узра,
Шилдираб оқади ярқироқ сувлар.
 
 
Бу менинг қишлоғим, ҳуснга макон,
Содда чиройига мафтунман мангу.
Унинг қучоғидаман, севаман ҳар он,
Кўм-кўк далаларда поёнсиз севгу.
 
 
Унинг қучоғидаман бахтиёр ва шод,
Юз-юзлаб қўлларда яна яшнар у.
Катта-катта сувлар этади обод,
Яна гуллатади тиниқ сув Бўзсув.
Қишлоғим, яшнайбер, гуллайбер буткул,
Узоқ қирларингда ўсаберсин гул.
 

«ЁДИМДАДИР: БАҲОР ПАЙТИДА…»

 
ЁДИМДАДИР: БАҲОР ПАЙТИДА,
Гулзорларда юрардик ёлғиз.
Райҳонларнинг ҳиди кайфида
Бахтлимиз деб этар эдик ҳис.
 
 
Тўғри, сен шод ва бахтиёрсан,
Ҳур Ватанда озодсан ҳар чоқ.
Аммо менга, менга боқасан,
Сен тарк этган севгидан бу чоқ
 
 
Оташ сўзлар сўнди беомон,
Муҳаббатим қайғудор ва жим.
Севар эдим, оҳ, жондан ортиқ,
Сенсиз кулмас у пок кўнглим.
 
 
Майлига, сен сева олмадинг,
Шўх севгимга беролмадинг тоб.
Оҳ! Муҳаббатни сен тарк этдинг,
Эди у севгилар ширин, соф.
 
 
Ҳаётимда севмайман ҳеч ким,
Бу диёрда ўтарман танҳо.
Фақат, фақат сени севардим,
Юракларинг учгувчи аммо.
 

ДЎСТИМГА

 
Қувон, дўстим, ҳаёт ишқида,
Ёшлигингга энг сўнгги синов.
Ҳаёт ичра кезиб борасан,
Юрагингда ҳарорат, олов.
 
 
Ўн йил ўтди, мактаб қучоғи,
Сени жондан ардоқлаб севди.
Мана, энди ёшлик боғидан,
Хайрлашга энг вақти келди.
 
 
Она Ватан меҳридан балки,
Саҳроларга кезиб борарсан.
Балки чуқур фанлар қўйнида,
Ижодларинг тахлаб қўярсан.
 
 
Қувон, дўстим, ҳаёт ишқида,
Ёшлигингга энг сўнгги синов.
Мен ўқувчи, оқ йўл тилайман,
Қалбларингда гурласин олов.
 

СЕВГИ

 
Гўзал хиёбонда икки қувноқ ёш,
Икки севишганлар юрар бемалол.
О, улар уятчан, туришар юввош,
Юрак сўзларини айтолмасдан лол.
 
 
Юраклар уради ҳаёт ишқида,
Бахтиёр онлари нақадар кўркам.
Лаблари кулади булбул машқида,
Олтин севгиларин зийнати кўклам.
 
 
Хиёбон, гулзорда аллалаб шамол,
Ҳур ёшлар устида этади парвоз.
Ариқларда эса сув – зумрад, зилол,
Юзлаб оҳангларда куйлар хушовоз.
 
 
Олисда булбуллар севгин мадҳ этар,
Гўёки оромбахш куйлар келади.
Баҳор (ҳам) ёшларни чексиз шод этар,
Хуш, майин шаббода ошиб елади.
 
 
Узоқ тикилдилар ҳеч қотмайин сўз,
Қалблари урарди, урарди юрак.
Фақат “оҳ, севаман”, дея олди кўз,
Дилдаги армонлар қолди бедарак.
 
 
Эркин шаббодалар учиб еларди,
Узоқдан булбуллар товши келарди.
 

ШЕЪРЛАР ҲАҚИДА

 
Хаёлимнинг илҳом париси,
Юракдаги севги бариси,
Фақат шеърлар, фақат дилдорлар,
Фақат шеърлар, фақат соз, торлар.
 
 
Юрагимнинг илҳомчиси шеър,
Хаёлимнинг ҳукмрони ҳам.
“Менман ажиб, менман гўзал” дер,
Китобларда шеърлар ҳар қадам.
 
 
Севаман мен берарлар илҳом,
Қоғоздаги ҳар шеър, ҳар варақ.
Сизга кўнглим ғуборсиз ва оқ,
Янги шеърлар, хуш келинг, салом!
 

ПЎЛАТ ЛОЧИНГА

 
Феруза осмоннинг пўлат лочини,
Уч, эй, булутлардан яна юксакроқ.
Сен нурли қуёшнинг тили – сочини
Пўлат кийимингга этиб ол байроқ.
 
 
Уч, эй, пўлат лочин, сенга кенг осмон,
Булутлар тўплари сенга бўлсин боғ.
Кечқурун юлдузлар кўрсатсин осон,
Булутлар тўпию қаёқларда тоғ.
 
 
Баҳодир учувчи, уч юксак, лочин,
Қуёш, юлдузларни эта ол макон.
У ерга ўрнашгин, ўрнашгин, лочин,
Топиб кел қудратли туганмас зўр кон.
 
 
Токи, она Ватан яна шод бўлгай,
Шуҳрат-шонинг эса оламни тутгай.
 

ҚИШЛОҒИМДА БАҲОР

 
Нақадар кўркамсан, менинг қишлоғим,
Нақадар кўркамсан, қишлоқда баҳор.
Нақадар кўркамсан, гўзал атрофим,
Нақадар кўркамсан, жилоли анҳор.
 
 
Менинг юрагимга ором бахш этдинг,
Қувноқ кўзларимга ҳар ёқлардан нур.
Чиройлик анҳорим, ўйноқ рақс этдинг,
Кўзларимда шодлик, бахтиёр шуур.
 
 
Кўркамсан, қишлоғим, табиат, баҳор,
Содда қалбларимни этасан мафтун.
Кўркамсан қишлоғим, сержило анҳор,
Ҳамон юрагимни этгансан тутқун.
 

ЁШЛИГИМ МЕНИНГ

 
Табиат ранглари, баҳорлар оқар,
Шаббода елади гўзал ҳар саҳар,
Шу баҳор каби ҳур менинг ёшлигим,
Шу саҳар каби нур менинг ёшлигим.
 
 
Анҳорда сувларим ўйноқ шалола,
Атрофда очилган гуллар ва лола,
Шалола каби шўх менинг ёшлигим,
Гуллардек отар шох менинг ёшлигим.
 
 
Нурли тонг отади гўёки сутлар,
Тип-тиниқ осмонда учар булутлар,
Ғуборсиз тонглардек порлоқ ёшлигим,
Ёмғирсиз булутдек оппоқ ёшлигим.
 

МЕНИНГ ҚЎШИҒИМ

 
Саҳар чоғи ҳар ён аланглаб,
Ширин ором уйқудан турдим.
Кийдим. Боққа кирдим жадаллаб,
Унда шудринг гулларни кўрдим.
Шудринглардан кўм-кўк майсалар,
Бош эгдилар, жуда жилоли.
Сувда эса қурлар бақалар,
Макони ҳур, кумуш, зилоли.
Бирдан мени ўзига тортди,
Тиниқ кўкда ювош булутлар,
Шунда қалбим севинчга ботди.
Юксакдасиз, кумуш булутлар,
Хаёлимни этмакдасиз банд.
Кўзим ҳамон боқар сиз томон,
Юрак сиздан, шулардан хурсанд
Ва эрким, гул-ғунчалардан.
Саҳар туриб ҳар ён аланглаб
Тураман. Гул кутиб олади.
Кеч кирганда қушлар чуғурлаб,
Эрта кел, деб сўзлаб қолади.
 

БАҲОРИМ

1

 
Гўзалликнинг рамзи, эй баҳор,
Кўз ўнгимда ажибсан шунча.
Кийимларинг янги ва оҳор,
Севинмоқда ҳар бир гул, ғунча.
 

2

 
Тўкил, қалбим севинч косаси,
Тўкил, табиат ранги, эй баҳор..
Дарахтларнинг сендан бўсаси,
Севининг сиз ҳам соз анҳор.
 
 
Қувон, парвоз этгучи хаёл,
Қувон, кўзларим, юзларим, қувон.
Қувон баҳордан, гулзор, мажнунтол,
Қоғоздаги шеърларим, қувон…
 
 
Эрта тонгда баҳор сабоси,
Мени қучиб бемалол, рўйрос,
Деди: “Гулни атадим сенга,
Қушлар сенга сайрар хушовоз”.
 

АНҲОРИМ

 
Анҳорим, сен гўзалликка бой,
Қучоғингда чўмиламан шод.
Қишлоғимга қўшасан чирой,
Бўзсув номинг, қирғоғинг обод.
 
 
Шўх анҳорим, сувларинг кўм-кўк,
Ҳам қалбимдек жўшқинкор ва тез,
Чўмилсам гар ёқасан муздек,
Дейсан гўё: узоқларни кез!
 
 
Айтганингни қиламан, дўстим,
Қучоғингда кетаман сузиб…
Хаёлимда осмондаман-у,
Булутларни ўтаман бузиб.
 
 
Ҳур анҳорим, тиниқсан кўм-кўк,
Кулмоқдасан – кўзларинг ўйноқ.
Менга ўхшаб эркин нафасинг,
Менга ўхшаб экансан қувноқ.