Raufla ilk görüşdən sonra Leyla evə qayıdarkən yolun necə keçdiyini hiss etmədı. İçərişəhərin dar küçələri bu dəfə ona əvvəlkindən daha dar göründü. Daş divarlar sanki yaxınlaşmışdı. Hər addımda beynində eyni cümlə təkrar olunurdu: «Onun qardaşı.»
Evə daxil olanda işığı yandırmadı. Pəncərənin önündə dayanıb bir müddət qaranlıq şəhərə baxdı. Uzaqda dənizin üstündə zəif işıqlar titrəyirdi. Şəhər sakit idi, amma onun içində səssizlik yox idi.
İnsan qəribə məxluqdur, deyə düşündü. Ağıl təhlükəni tanıyır, amma ürək həmişə məntiqlə hərəkət etmir. Raufun baxışlarında təhdid yox idi. Əksinə, orada anlayış vardı. Amma keçmiş insanın şüurunda fakt kimi deyil, hiss kimi yaşayır. Və hisslər məntiqə tabe olmur.
O gecə yuxusu yarımçıq oldu. Yuxuda yenə sinif otağı vardı, amma bu dəfə arxa sırada yalnız bir nəfər yox idi. İki kölgə dayanmışdı. Birinin əlində metal parçası, digərinin baxışında səssiz sual.
Səhər məktəbdə hər şey adi qaydasında idi. Şagirdlər dərsə gecikirdi, kimsə dəftərini unutmuşdu, kimsə telefonunu gizlicə partanın altında saxlayırdı. Həyat davam edirdi. Lakin Leyla ilk dəfə olaraq öz sinfinə başqa gözlə baxdı. Arxa sıraya baxdı.
Orada indi başqa bir şagird otururdu — sakit, daim pəncərəyə baxan bir oğlan. Onun baxışlarında təhlükə yox idi, amma uzaqlıq vardı. Leyla birdən anladı ki, o hadisədən sonra o, şagirdlərə fərqli yanaşmağa başlayıb. Daha diqqətli, daha ehtiyatlı, daha məsafəli.
Dərsin ortasında qapı döyüldü. Direktor idi.
«Leyla müəllimə, bir dəqiqə zəhmət olmasa.»
Onun kabinetində həmişə ağır hava olurdu. Sənədlər, qovluqlar, yarımçıq cümlələr. Direktor uzun-uzadı danışmağı sevirdi, amma konkretlikdən qaçırdı.
«Eşitmişəm ki, son vaxtlar jurnalistlər məktəblərlə bağlı araşdırmalar aparır,» — səsini aşağı salaraq dedi. «Keçmiş hadisələrin yenidən gündəmə gəlməsi bizim üçün yaxşı olmaz.»
Leyla başa düşdü. Söhbət dolayısı ilə ona gəlirdi.
О проекте
О подписке
Другие проекты