2-тарау. Сенім

Таң атпай Арман шатырға көтеріледі. Іле Алатауы әлі таң алдындағы көкшіл мұнарға оранған, төмендегі қалада тіршілік белгісі білінбейді. Ол жайнамазын төсеп, намаз оқиды.

Арман басын иген сәтте төбесінен ауыр қанаттың дүрсілі естіледі. Салқын ауа арқасын сипап өтеді. Ол жоғары қарайды, бірақ бос аспанда ешкім жоқ.

Арман жетінші қабатқа тез жайғасып алады. Құрылыс паллеттерінен диван мен үстел құрастырып, шәйнек қояды, жобаны жайып тастайды. Пәтер суық, есесіне терезеден қаланың басым бөлігі көрінеді.

Бір күні таңертең баспалдақпен Мәлік пен Нұрлан көтеріледі. Бақытжан баяғыдан қумақ болып жүрген екі жұмысшы. Екеуі де ішіп алған. Мәлік бөлменің ішінде-ақ темекісін тұтатып, материалдар тұрған бөлмеге көз салады.

— Мұнда темекі шекпейді, — дейді Арман сабырмен.

— Жетінші қабаттың бастығы болып алдың ба? — деп кекетеді Мәлік. — Бізге он бес шаршы ламинат керек. Клиент бар. Ақшасын тең бөлеміз.

— Кетіңдер.

Нұрлан басшылық ештеңе байқамайды деп сендіруге тырысады. Мәлік «жақсылап ойлан» дейді. Арман терезеге бұрылады. Көз алдына Меркідегі азық-түлік дүкені келеді. Ол кезде Гүлнар тәтесімен кезекте тұрған еді.

Арман он жаста болатын. Мас еркек кезексіз кассаға ұмтылып, арақты қарызға беруді талап етті. Сатушы бас тартты. Гүлнар одан жұртты сыйлап, кезекке тұруын сұрады. Әлгі еркек оны «тауық» деп балағаттап, қорқытты.

Кішкентай Арман оған тап беріп, ішінен ұрғылап, күртесінен тартқылады. Мас адам баланы бір-ақ серпіп, жерге құлатты. Арман ернін жарып алды, бірақ әлгіге соншалық өшпенділікпен қарады, ақыры сатып алушылардың айғайымен маскүнем дүкеннен шығып кетті.

— Айтарымды айттым, — дейді Арман қазіргі сәтке оралып.

Мәлік ағаш білеуді қолына алады. Арман шалт бұрылып, аяғымен теуіп жерге құлатады. Нұрлан бірден шегінеді.

— Жарайды, неге сонша қыздың? Қосымша ақша тапқың келмесе, жалақыңа күн көре бер.

— Бұл қабатқа енді жоламаңдар.

Олар кеткен соң, Арман тәтесін тағы есіне алады. Дүкендегі оқиғадан кейін Гүлнар оның жарылған ерніне орамал басып:

— Сені мақтан тұтамын, балам. Еркекше іс жасадың. Бірақ күш әлсізді ренжіту үшін берілмейді. Саған не үйреткенімді ұмытпа, — деген.

Арман оның алдында тік тұрып, жатқа тізіп шықты:

— Әлсізді қорғау. Үлкенді сыйлау. Әділ болу. Өзімді де ешкімге таптатпау.

Бұл сөздер оның жадында өмір бойы қалды.

Ауруханада Әмірдің күндері бір-біріне ұқсап өтеді. Ғалым апельсин мен құрылыс жаңалықтарын әкеледі. Жұмыс жүріп жатыр, Арман пәтермен айналысуда, төлемдер өткізіліп жатыр. Бірақ Әмір орынбасарының бас бухгалтер Әлия Хасенқызына тым жиі шағымданатынын байқайды.

— Жүйкесі жұқарып жүр, — дейді Ғалым. — Бір шотты төлеуді сұрасам, әр жолы саған хабарласады. Маған сенбейтін сияқты.

— Ол тек сақ адам. Сол үшін бағалаймын.

— Кеше бір төлемді кері қайтарды. Шот нөмірін қате жазыпты.

Әмір бухгалтермен сөйлесуге уәде береді, бірақ Ғалымнан оның ұқыптылығына ренжімеуін өтінеді.

Ауруханадан шыққан Ғалым кеңсеге барады. Әлия Хасенқызының кабинеті жарық әрі жайлы. Терезе алдында гүлдер тұр, қабырғада оның мерейтойынан қалған сурет ілулі: қолында гүл шоғы, жанында Әмір күлімсіреп тұр.

Ғалым кезекті төлем қағаздарын әкеледі. Әлия Хасенқызы оларды таңертең өткізетінін айтады.

— Жағдайыңыз жақсы ма? — деп жанашыр кейіп танытады ол. — Шаршаңқы көрінесіз.

— Ұйқым қанбады. Таңертең ерте йогаға бардым.

Ғалым күрсініп, банк деректемелеріндегі қатені мейірімді үнмен еске салады.

— Мұны менің сөзім деп ойламаңыз. Бірақ жас деген жас қой. Сәл мұқият болғаныңыз жөн.

Ол әйелдің көңіліне ауыр қорлық сезімін қалдырып, шығып кетеді.

Бірнеше минуттан кейін Әмір қоңырау шалады.

— Әлия апай, денсаулығыңыз қалай?

Әйел бұл сұрақтың жайдан-жай қойылмағанын бірден түсінеді. Дауысына салқындық ұялайды.

— Бәрі тамаша, Әмір Тілеуханұлы. Неге сұрап тұрсыз?

— Маған шаршағандай көріндіңіз.

— Екінші желіде салық басқармасы тұр. Шұғыл болмаса, кейін хабарласайын.

Телефонды қойған Әлия Хасенқызы кабинет есігін жауып, айнадағы өзіне ұзақ қарайды.

— Иә, елуден де асып кеттім, — дейді ол айнадағы бейнесіне. — Сонда не? Бұл жұмыс істеуге кедергі ме?

Ол үстелге отырып, үнсіз жылайды. Жасына емес, осынша жыл адал қызмет еткеннен кейін өзіне күмәнмен қарай бастағанына жаны ауырады.

Таңертең ол Тұңғыш Президент саябағына серуендеуге шығады. Жолдармен тез жүріп, тренажерлерде жаттығып, тынысын қалыпқа келтіреді. Жұмыс басталғанда кеңсеге сәнді киініп, ұқыпты әрленіп, еңсесін тік ұстап келеді.

Ғалым гүл алып кіреді.

— Әлия Хасенқызы, бұл сіз бе? Әлде кабинеттен қателестім бе?

Ол таңғалған кейіп танытып, сыртқа шығады да, есіктегі жазуды тексерген болып қайта кіреді.

— Нағыз ханшайым!

Әлия еріксіз күлімсірейді.

Ғалым кешегі сөзі үшін кешірім сұрап, оны тамаша әйел әрі білікті маман деп мақтайды. Әлия Хасенқызы кешірімін қабылдайды. Төлемдерді таңғы тоғызда-ақ өткізіп, бәрін қайта тексерген.

Есік жабылғанда оның жүзіндегі күлкі өшеді. Гүлдер үстелдің шетінде қала береді. Әлия Хасенқызы жұмысына қайта кіріседі.

Құрылыста Арман қабырғаны тегістеп жатқанда, Бақытжан келеді. Прорабтың түрі алаңдаулы.

— Нысанды уақытша жабады. Бәрін басқа құрылысқа ауыстырып жатыр.

— Ал мен ше?

— Сен қаласың. Материалдар қымбат, бастыққа бәрін аман сақтаймын деп уәде бердім. Мынау ақша. Орныңа адам келгенше осында бол.

Арман конвертті алады.

— Уайымдамаңыз, Бәке. Ештеңе жоғалмайды. Тек сырттағы жаңалықты айтып тұрыңыз.

Төменде жұмысшылар құрылыс алаңынан кете бастайды. Дыбыс біртіндеп басылады. Кешке қарай алып аяқталмаған үй иен қалады.

Арман жетінші қабатта жалғыз қалады. Өзіне артылған сенімнің көп ұзамай бірнеше адамның өмірін күйреуден сақтап қалатын жалғыз тірекке айналарын ол әлі білмейді.