***

Amsterdam, het Vertalershuis, rond twee uur 's nachts. Het donker wordt slechts verbroken door een eenzaam, blinkend vlammetje van een kaars. Alisa zit achter haar laptop. Stilte. Slechts het lichte geknetter van de kaars en het getik van de toetsen zijn te horen. Een vlinder vliegt naar het vlammetje toe. Hij vliegt een paar keer rond de kaars. Plotseling tingelde er iets. Een bericht!

“Hallo, Alisa, ik ben dichter en woon in Rotterdam. Ik hou erg van de Russische literatuur. Ik droom ervan dat mijn gedichten naar het Russisch worden vertaald. Toevallig ben ik uw website tegengekomen. Met vriendelijke groeten, Jan”.

“Nou-nou, hij heet net als Vermeer, en ik ben dan een meisje met de parel?”, dacht Alisa, terwijl ze haar oorlel aanraakte, waarin inderdaad een oorbel met een pareltje twinkelde.

“Goedendag, Jan! Kom maar morgen om 19:00 uur bij mij langs. Ik logeer in het Vertalershuis in Amsterdam. Ik word jarig. We kunnen dan het een en ander bespreken. Groetjes, Alisa”.

De volgende ochtend plunderde Alisa de dichtstbijzijnde Albert Heijn. ’s Middags bakte ze in de keuken van het Vertalershuis pannenkoeken – zo bleven de kool en de geit gespaard (en een Russisch gerecht, en de Nederlanders zijn er dol op). Alles was klaar tegen zevenen, toen de eerste gasten verschenen. Iedereen kwam. Behalve de dichter. Waarschijnlijk kon hij niet.

Het feestje verliep gezellig en vrolijk. Het was al tegen elven, toen de gasten langzamerhand afscheid gingen nemen. Alisa begon alles op te ruimen. Op dit moment ging de deur open en maakte er een onbekende zijn entree.

Конец ознакомительного фрагмента.