5,0
1 читатель оценил
4 печ. страниц
2017 год

Բանաստեղծություններ
Կյանք և Սեր
Ռուբեն Սարեցի

© Ռուբեն Սարեցի, 2017

ISBN 978-5-4485-7799-4

Создано в интеллектуальной издательской системе Ridero

«Հայ ազգը դա այդ չէ, որ նախեք գծել…»

 
Հայ ազգը դա այդ չէ, որ նախեք գծել,
Այս սարերի կո՛չն է, սուրբ ջրերի ծի՛ն,
Այս հողերի հա՛մն է արևածի՛ն,
Հզո՛ր է, արդա՛ր է և երջանկա ԼԻ՛,
Ձեր մունաթով լացն չէ, կտա ձեզ վարի՛,
Զարթնիր խափեքնից սարի ժողովու՛րդ,
Ջարդ տուր ոսկե ցլին, արև՛ը պաշտի,
Որ կյանք է տալիս բոլորին անդադար,
Որ լույս է մղում սրտից-սիրտ հավասար,
Սիրում է, ստեղծում է և ջերմ նվիրում,
Արդյոք կասեք ա՞յդ չե՛նք…
Ասածը ցլի՞
Լսիր մենակ սի՛րտդ սարի ժողովուրդ,
Մենք ՄԵ՛Կ ենք, Հզո՛ր ենք և Երջանկա ԼԻ՛
 

«Ինչո՞վ ենք ապրում, մի նայիր դու, եղբա՛յր…»

 
Ինչո՞վ ենք ապրում, մի նայիր դու, եղբա՛յր
Արդյո՞ք հարազատ է քեզ լացն անդադար
Այո, համամիտ եմ դաժան էր անցյալն,
Բայց այս վայրկյանին դու կարող ես ժպտա՛լ
Ժպտալ այս սիրո լի հզոր արևին
Ժպտալ այս սարերին, որ կյանք են տալիս
Ջրերը օրհնելով իրենց գագաթից
Հոսանք են տալիս ջրերին սրբալի
Արդյո՞ք քո սրտով չի դա, ի՛մ հարազատ
Կարող ես օրհնել դու վերցրածտ հազա՛ր
Կարող ես սիրել և ստեղծել, նվիրել
Առանց սպասանքի արտահայտդ մղել
Բոլորն հարազատ են, առջևտ նայիր
Նայիր աչքերից մինչև սիրտը, լսի՛ր,
Լսիր սրտիդ խոսքը, դա ուժ է տալիս
Ճշմարտ գիտութունին, անխափեբալի
Լսածդ, տեսածդ – օրհնիր, հավատա
Ամբողջ էությունտ լույսովտ լցրա,
Սիրով լի քո լույսը առջևտ մղիր
Վառվեն- հիասքանչ է, որ չէ- նույնալի:
 

«Մի մարդ էր ապրում սարերու՛մ…»

 
Մի մարդ էր ապրում սարերու՛մ,
Հզոր սարերում՝ սիրա Լի՛
Ապրում էր երջան և բարի
Սարի խոսքը սրտում, Հե՜ հիիի՜…
 
 
Սիրում էր այս մարդը անտառով ման գալ,
Օրհնել ամեն քայլը, հոսանքը ստանալ,
Ստացածից ստեղծել սարեցու արարյալն,
Այն ինչ հարազատ է, այն ինչ հոգառյալ
 
 
Անցյալում այս մարդը ունե՛ր վառ դեպք,
Որ բացվելո՛վ ցու՛յց տվեց, որ ու՛նի նա վերք
Սրտի խորքերից, թաքնված դարակից
Սարե՛ցու շարժքայլին գույներ էր տալիս
 
 
Գույները մռայլ էին և տխրալի
Ցավի վախով լայն էին և սոսկալի
Սարեցուն տանջում էին, ո՛ր կյանք չապրի
Նրանց խափեխոսքին անզա՛րթնած լսի
 
 
Բայց դեպքիհզորը աչքերը բացեց
Աչքերը բացվեց և լույսը լցվեց
Լցվեց ճշմարտա՛տես բաց վեր հոսանքով
Որն ցավը ապրելով, լցվիս երջանքով
 
 
Սարե՛ցին խիզա՛խ էր, սիրտբաց նա նայեց
Բոլոր իր ցավե՛րի դռները բացեց
Ապրեց այդ դաժանը, ներեց և սիրեց
Վերքի հիմնադի՛րի ջա՛րդը տվեց
 
 
Եվ այդ վայրկյանից, նա երջանքով լցված
Ապրում էր վայրկյա՛նում, սերովը վառված
Սարերի հզորը հոգումը զարթնած
Օրհնում էր բոլորը իր շուրջն, անկասկա՛ծ
 

«Սրտիցդ սկսվում է մի վառ ճանապարհ…»

 
Սրտիցդ սկսվում է մի վառ ճանապարհ
Ներսումտ հիմնե՛լով երջանկ մի հոժար
Որ շա՛րժ տաս, կգա՛ վառ, լույսով ճշմարտբաց
Աչքխա՛վարի տեղը կառջարկի սուրբ հաց
 
 
Այս լույսաթխ հացը կտոր մի արա
Ամբողջն մարսացրու էությանդ, է՜ հաաա՜…
Ջան սա՛րեր, ջան ա՛րև, ջան ջու՛ր և աղբյու՛ր
Ջան մա՛յր իմ սրբա՛հող, օրհնած ջան հազար
 
 
Սրտիս արահետը կանչում է ինձ սար,
Որի գագաթն մի՛շտես, որ կանգ դու չառար
Այս գագաթն ճամփա է անվերջ և երջան
Է՜ հեեե՜ սարի մարդին անվեջ սիրո ջան:
 

«Եղբա՛յր իմ, մենք Մե՛կ ենք և Սուրբ Միածին…»

 
Եղբա՛յր իմ, մենք Մե՛կ ենք և Սուրբ Միածին
Չե՛մ ասում կասկա՛ծխեղդ ընդունես միտն
Հոգուտ ճշմարտխոսքը ուշա՛դիր լսի
Դու զգու՛՞մ ես, դու ա՛յդ ես, կասկա՛ծ մի եղիր
 
 
Ինչի՞ն կասկածես, քո սրտի հոսանքի՞ն
Կարողա՞ փոխես դա ոսկմոլի խոսքին
Զարթնի՛ր լույսը սրտում, մղի՛ր լուսդ, վե՛ր տուր
Երջանկավետ ե՛լք տուր ճամփով սիրալի:
 
 
Ամեն վայրկյան ստեղծ է,
Դու այդ վայրկյան ստեղծն ես
Արարի, Վաելի, Սիրի, Նվիրի:
 

«Հայ ու՛ժը սարերն են, իսկ մո՛լը ոսկին…»

 
Հայ ու՛ժը սարերն են, իսկ մո՛լը ոսկին
Ընտրա՛նքը քո ձեռն է, ընտրի՛ր սրտաԼի
Ինչով դու շարժվե՛ս, դրանով էլ կապրե՛ս
Ինչով ինչը տա՛ս, պատասխան կստանա՛ս
 
 
Խիզախ, կասկածնջարդ պատասխա՛նը լսիր
Ցավո՛վ, արարքի՛տ սրտաԼի՛ դու նայիր
Ամբողջ էությամբ ընդունա՛կանալի
Թող լու՛յսն այս սիրո՛ լի, Սրտո՛վտ անցնի
 
 
Անցնի՛ մաքրավետ կրակով սրբալի
Երջա՛նքիտ ջերմ լույսը սրտումտ վառի
Թող դա՛ լինի ուժը, որ շա՛րժ է տալիս
Բոլոր արարածիտ, բոլոր ստեղծացքիդ:
 

«Արևա՛ծին հոգուտ հզորը…»

 
Արևա՛ծին հոգուտ հզորը
Կանչու՛մ է քեզ ճամփա ընկնես
Ճամփիտ սերահա՛վատ մաղթողը
Ամբողջ տիեզե՛րքն է, գիտե՛ս
 
 
Ամբողջը և մեկը մի ծին են
Մի ծինը տանում է աստծուն
Աստվածը սրտնե՛րում ա, Մե՛նք ենք
Նրա սիրալի արտահայտն որդիներն
 

«Լացակու՛մաց ստրուկի հնչումը…»

 
Լացակու՛մաց ստրուկի հնչումը
Վայե՛լ չի հզոր սարեցուն
Իսկ թե դա հի՛մն է, խզու՛մ է
Հոգու մեր առատ հոսանքին
Հզոր Արամի հոգեստե՛ղծը
Իզու՛ր ես մոռցել, սարեցի՛
Լսիր դու սրտո՛վդ այդ երգը
Դա կո՛չը մեր կարտահայտի:
 

«Որ անտառից, հզոր ծառի…»

 
Որ անտառից, հզոր ծառի
Սերմված ջահել ը դուրս հանես
Բերես, դնես մի դույլի մեջ,
Եվ աճացնես իրեն այնտեղ
Կարող է դույլը զարդարես,
Կարող է կիկլոպյան մի դույլ ճարես,
Բայց միևնույն է, արմատներն
Հզոր հոսա՛նքն անտառաստեղծ
Էլ չեն ստանա, թույլ կկենան,
Ինչով իրենց դու չսնես:
Էն սարեցին, որ գնացած,
Հզոր սարից մի հեռու տեղ,
Որն իր արմատի ուժն անտես
Տալիս է կարևորն ոսկվելն
Նմա՞ն չէ այս ծառին, ախպե՛ր:
Ինչքան դու դույլն չզարդարես
Ինչքան էլ լույսը չկորցնես
Արմատի ուժն սնող անվերջ
Հիմնվում է ծի՛ն առած քո տեղ:
 
Чтобы продолжить, зарегистрируйтесь в MyBook

Вы сможете бесплатно читать более 44 000 книг

Зарегистрироваться